เคยชิน

ช่วงหลังๆนี้จะส่งโปสการ์ดแลกส่วนตัวกับเพื่อนสาวชาวฟินแลนด์ที่ Espoo เป็นส่วนใหญ่

ส่วนใหญ่ใจความข้างในก็ไม่มีอะไรนักนอกจากคำทักทายทั่วไป

บางครั้งก็เลยรุ้สึกว่าอาจเป็นเพราะความเคยชิน

ที่ทำให้ตัวเราเองไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนแรกๆที่เริ่มส่งและได้รับ

มันก็คงเหมือนทั่วๆไปที่พอเราเริ่มเคยชินกับอะไรสักอย่าง

ความตื่นเต้นมักจะค่อยๆเลือนหายไปทีละน้อย ทีละน้อย

มันเป็นความจริงที่เราไม่ค่อยได้มองนัก

เพราะว่าเราคุ้นเคยมากเกินไป อะไรที่มันตื่นเต้นทุกวัน

สิ่งนั้นมันก็จะทำให้เราสดชื่นได้ทุกวันเหมือนกันนะ

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย 

มุมมองที่เปลี่ยนไป

กว่า 3 เดือนที่ไม่ได้เข้ามาอัพบลอด โปสการ์ดก็ไม่ค่อยจะได้เขียนได้ส่งสักเท่าไหร่ค่ะ

แต่ก็มีได้รับจากเพื่อนๆอยู่บ้าง เดือนละ 1-2 ใบ  ที่ไม่เขียนเพราะว่าไม่ค่อยเจอโปสการ์ดสวยๆ

สักเท่าไหร่ ไม่ค่อยมีโอกาสเข้าไปเลือกดูโปสการ์ดในเมืองด้วยค่ะ

ช่วงนี้ ชีวตก็เลยมีแต่  ทำงาน ทำงาน กลับบ้าน นอน ค่ะ

เหนื่อยเหมือนกันค่ะ อาจเป็นเพราะเป็นช่วงพีคของงานที่ทำ

มิหนำซ้ำตอนนี้กำลังจะมีการเปลี่ยนแปลง โยกย้ายสังกัด อะไรกันให้วุ่นวายไปหมด

ด้วยความที่เป็นพนักงาน ต้องรับนโยบายบริษัทอยู่แล้วค่ะ

จะว่าไปแล้วก็เหมือนกับว่าช่วงนี้ออกแนวขี้เกียจมากกว่า

ไม่ค่อยอยากทำอะไร เหนื่อยจากงานก็เอาการอยู่แล้ว

ยิ่งพอเจออะไรมากขึ้น พบเห็นอะไรมากขึ้นก็พบว่ามุมมองของเราค่อยๆเปลี่ยนไป

คนเรายุคนี้ไม่นิยมการรอคอย อย่างการเขียนจดหมายหรือการส่งโปสการ์ดสักเท่าไหร่

เพราะว่ามันเป็นยุคดิจิตอลไปหมดแล้ว  e-mail ดูจะเป็นอะไรที่รวดเร็วกว่า

จะมีเฉพาะก็แต่คนบางกลุ่มที่ยังคงชื่นชมการเขขียนจดหมาย โปสการ์ดอยู่

พบว่าจริงๆการเขียนจะเป็นการเรียบเรียงความคิดที่ดีอันหนึ่งค่ะ

เหมือนเวลาเราจะเขียนเรียงความส่งครูสมัยเราเด็กๆไงคะ

แตกต่างกันตรงที่ มันไม่ต้องเอาไปส่งครูแต่ส่งไปให้ใครคนนึงในที่แห่งหนึ่ง

นานาจิตตังค่ะ ใครชอบอะไรก็ทำกันไปค่ะ

แค่ไม่ให้ใครเดือดร้อนก็โอเคแล้ว